سلام ... کمک فقط مستقیم (البته اگر در توان باشد)، من هیج رابطه و احساس خوبی با موسسه های به اصتلاح خیریه ندارم ....

در مورد کار داوطلبانه بیشترین زمان را برای کارهای آموزشی میکنم.
موسساتی که اموزشهاشون بسیار به درد بخور است و چون هزینه کمی براش گذاشتند خودشون از پس داشتن کارمند برنمیاند.
در نتیجه من سعی میکنم با این موسسسات همکاری کنم.
و بسیار دلچسب است.
اگر هر جا کار میکنی حقوقش را آخره ماه میگیری . اینجوری انگاری جلو جلو بهت حقوق دادند

آخه خدا رو خوش می آد ؟ اذیت کردن روری بس نیست میری تو خیابون پیرزن ها رو اذیت می کنی ؟ واقعا که !!!!

سلاممممممممممممممممممم گلم.....
گفتم حداقل اینجا راحتیم........دیدم نه فیلتره
فعلن

آقای مازیار کامنت شما به مطلب مربوطه منتقل شد.

منم همیشه از خدا میخوام هیچ وقت پیر و وابسته ام نکنه. چند سال عمر کمتر ولی با عزت :) در مورد کارهای داوطلبانه منو بچه ها گاهی میریم خانه سالمندان و باهاشون چند ساعتی رو طی میکنیم چند تا شون واقعا عاشق رز و یاسمن شدن انگار نوه خودشونه. این فسقلکها هم کلی با اونا کیف میکنن و یه جورایی تو اون ساعت اونجا رو میگذارن رو سرشون ... با انجمن حمایت از بچه های دیابتی هم کار میکنم ولی هیچ چیز راضی کننده تر از وقتی که برای مدرسه یاسمن و کارهای فوق برنامه شون میگذارم نیست . نمیدونم چرا یکجورایی کمک به این سن و سال بیشتر با روحیه ام میخونه فکر اینکه اینا هنوز یک عمر رو جلو روشون دارند ...

راستی یه ماجرایی یادم افتاد.
می گند یه روز ۳ تا پسر مدرسه ای دیر می رسند کلاس. معلم شون می گه حسن تو چرا دیر آمدی ؟ حسن می گه خانم ما توی راه یک کار خداپسندانه کردیم.
معلم: چه کاری؟
حسن: خانم اجازه ! یک پیرزنی این ور خیابون بود ما دست اش رو گرفتیم بردیم اش اونور
معلم: خوب اشکالی نداره تو برو بشین. حسین تو چرا دیر آمدی؟
حسین : خانم اجازه ما هم داشتیم به حسن کمک می کردیم.
معلم: طوری نیست تو هم برو بشین. شهرام تو چرا دیر کردی؟
شهرام: خانم اجازه ما هم داشتیم به این دوتا کمک می کردیم.
معلم: ببینم یه پیرزن رو بردن اونطرف خیابون که این همه کمک نمی خواد
شهرام: آخه خانم شما که نمی دونید . پیرزنه نمی خواست بره... کلی مقاومت می کرد... سه تا یی مجبور شدیم به زور ببریم اش

پ.ن- اگه از این جکه خوشتت آمده بگو یکی دیگه اش هم بگم

در ضمن :ای بابا...کار داوطلبی که بسیار قشنگ و عالیه. اگه وقتش رو داشته باشی شاهکاره. تجربه ی جدیده و تا زمانی که هست در جهت لذت انسان. بشتاب که غفلت موجب پشیمانی ست.

ببینم هاله جان ... تو هم این روزها سرت درد می کنه برای دردسرها ;-)
مدتی نبودی نگرانت شدیم ( حالا نه اینکه من هر روز بودم!) راستی آشپزباشی هم یک گریزی زده به صحرای کربلا همه هم یک نکته ای گفتند فقط جای تو خالیه تو هم بیا ! ( ادرس رو که بلدی؟ نه ... بیا تو وبلاگ من اونجا پیدا می کنی...) = ورژن جدید "وبلاگ خوبی داری به من هم سر بزن"
پ.ن- خدایش از وقتی در کامنت دونی تو رو به روی من بستی دیگه جرات نمی کنم لینک بزارم

من همه کارهای داوطلبیم آنلاینه. یکیش با سازمان ملله برای ترجمه درسهای سطح دانشگاهی به فارسی. یکیش هم سایت "پذیرش" هست که خودم واسه خودم و بقیه کار درست کرده ام. اون گروهی هم که توی وبلاگ ورزشکار شدنم درست شده ایم رو هم یه جورایی به چشم کار داوطلبی نگاه میکنم چون تغییرات مثبت زیاد ایجاد کرده. الان من بیشتر آنلاین کار میکنم چون توی یه شهر کوچیک دانشجو هستم و تیپ کارهایی که دوست دارم اینجا پیدا نمیشه.

ولله پیر شدن به خودی خود پدیده ی قشنگیه. به هر حال گذر زمان بر هر موجود زنده ای اثرش رو می گذاره و "پیر" شون می کنه. در این مورد تمام موجودات زنده با هم برابر و مساوی هستن بی هیچ مورد استثنا. قسمتی که موجودات زنده رو از هم متمایز می کنه اثر گذاری خودشون روی پیر شدنه. به عبارتی اگه رشد روحی و معنوی و فکری رو در طول زمان داشته باشیم پیر شدن قشنگترین داد و ستده. اونچه طبیعت بهت داده رو خودش پس می گیره و تو در طول زمان حداکثر تلاشت رو کرده ای که اونچه می تونی اعم بر استغنا و تجربه و دانش رو در خودت رشد و اعتلا بدی. اگر نه به جای پیر شدن خرفتی میاد که زشته و نخواستنی و انزجار آور و کوچکترین ارتباطی به توانایی بدنی و فیزیکی نداره. و...به هر حال پیری و زشتی جسمی و تنهایی -بعد از از دست دادن دوستان و توانایی های فیزیکی و کند شدن- برای تمام موجودات دنیا از راه می رسه.

هاله جونم من سه تا کار داوطلبانه دارم. یکیش کمک کردن به سالمنداست یکیش کمک کردن به ناتوانهای جنسی و یکیش کمک کردن به تازه واردین به کانادا. از همه سختتر سالمندان هستند که البته چون من شغلم هم با سالمنداست احتمالا طاقتم براشون بیشتره :)) ولی این سالمندا بعضی هاشون خیلی کله شقند جون آدم رو به لب می رسونن حواستو جمع کن هاله جونم. :))